به نام یزدان پاک

درود و سپاس

شاخه مهرورزان راغ (دفتر فارس)

 

به بهانه قطع درختان کهنسال در پاسارگاد

 

حضرت رسول اکرم (ص):
هر وقت عمر جهان به آخر رسيده، هرگاه قيامت بخواهد قيام کند و عالم بخواهد منقرض شود و در دست يکي از شما نهال درختي باشد چنانچه بقدر کاشتن آن فرصت باشد، بايد آن را بکارد و از فرصت باقيمانده استفاده نمايد.

ارزش درختان و نقش آنان در داشتن زندگی شاد و سالم بر کسی پوشیده نیست یا دست کم بر افراد بالای سی سال جامعه ما پوشیده نیست.  با دو برهان: یکی اینکه، اینان از نسل پدرانی هستند که با دست خود درختان بسیاری را کاشتند و مانند فرزندان خود مراقبت کردند بدون هیچ چشمداشتی و فقط به منظور ایجاد فضایی خوشایند برای نسل خود و آیندگان. یقینا احساسی که هنگام  ورود به پاسارگاد به هر انسانی از دیدن درختان ورودی آن دست می دهد نتیجه تلاش و خواسته همین پدران پر تلاش و طبیعت دوست در دهه 30 و 40 است.
برهان دوم: این افراد، کودکان دهه 50 و 60 هستند که همگی دست کم یک یا دو بیت از شعر درختکاری جناب یمینی شریف را به یاد دارند.
به دست خود درختی می نشانم
به پایش جوی آبی می کشانم
......
خنک میسازد آنجا را ز سایه
دل هر رهگذر را می رباید

ریشه کنی درختان 50 تا 60 ساله به بهانه تعریض خیابان

قطع درختان 60 ساله کاج سبز و زنده

قطع عامدانه درختان 60 ساله کاج در پاسارگاد

قطع عامدانه درختان کاجسبز و زنده  60 ساله و فروش چوب آن


بنابراین برای این نسل با این پیشینه لازم نیست که از ارزش درخت گفت و اینکه برای این درختان با این طول عمر چه میزان آب و نیروی انسانی دلسوز و ... صرف شده است که با کاشت نهال به جای آنها قابل جبران نیست. وقتی که مسوولی از این نسل (هدایتگر) جامعه  آن هم در منطقه پاسارگاد می شود، پیشینه تاریخی منطقه و وجود باغ شاهی پاسارگاد مزید بر علت شده و  انتظار می رود که درخت را همچون پیشینیان به دیده احترام بنگرد.
پس وقتی که می بینیم (یا می شنویم )که درختی قطع شده یا در اثر کم توجهی به خاطر بیماری و آفات و عوامل انسانی از بین رفته است پذیرفتنی نخواهد بود. بنابراین منتظر هستیم تا پاسخی از طرف (مسوول مربوطه) داشته باشیم. زیرا ایمان داریم که ایرانیانی مسلمان از نسل پدرانی سختکوش و دوستدار طبیعت، به دنبال افزایش سرسبزی و زیباسازی پیرامون خود و به جا گداشتن آثار ارزشمند برای آیندگان هستند.

کار نیکی که در گذشته نه چندان دور مرسوم بوده و اکنون توجهی به آن نمی شود این بود که همزمان با شروع احداث ساختمان یا حتی قبل از آن  اقدام به کاشت درختان و گل و گیاه در اطراف ساختمان می شده است. در حیاط بهداری مادرسلیمان تعداد زیادی درختان کاج وجود دارد (بهتر است بگوییم: وجود داشت) که اگر قبل از تاسیس بهداری کشت نشده باشند باید در سال 50 همزمان با تاسیس بهداری کاشته شده باشند.
در طراحی فضای سبز باید گیاهان مناسب در مکان های مناسب کشت شوند تا بدون هیج مشکلی بتوانند زیبایی و طراوت را هدیه دهندد. بسته به مکان کاشت و هدفی که دنبال می شود عواملی مانند طول عمر، میزان عمق و شعاع گسترش ریشه، ارتفاع، نوع تاج و سطح سایه انداز، اثرات آللوپاتیک با گیاهان مجاور، بیماری و آفات مربوطه و ... باید در نظر گرفته شود.   
در زمان کاشت درختان بهداری مادر سلیمان، یقینا محوطه اطراف بهداری ساختمان مسکونی چندانی نبوده است. اما اگر پیش بینی می شد که محوطه در آینده مسکونی خواهد شد  و اگاهی در مورد میزان رشد ریشه کاج وجود داشت قطعا درخت کاج به عنوان گزینه مناسب انتخاب نمی شد. اکنون با قطع این درختان کهنسال جدا از اینکه زندگی را از موجود زنده ای که سراسر سایه و لطافت و زیبایی به ما هدیه داده می گیریم، نیروی انسانی و نهاده هایی که درطی  بیش از 40 سال صرف رشد این درختان شده است نیز به نابودی می روند.
اگر توسعه پایدار را فقط در حد شعار دنبال نمی کنیم و واقعا به سلامت این کره خاکی و زندگی آیندگان می اندیشیم باید خیلی دقیق و آگاهانه عمل کنیم تا نسل های بعدی برای زنده ماندن و زندگی مجبور به پرداخت هزینه های گزاف در قبال رفع یا اصلاح اشتباهات ما نشوند. زیرا که با این سرعت روزافزون توسعه یافتگی در دوران ما مطمینا اگر اشتباهی هر جند کوچک رخ دهد هزینه های بسیار بالایی خواهد داشت و شاید رخدادهایی غیر قابل جبران پیش آید. هرچند از نظر من رخدادی مانند قطع درختان نیز جبران ناپذیر است، چرا که با وجود کم آبی و نبود نیروی انسانی دلسوز و مسوول نمیتوان به رشد نهالی دیگر و رسیدن به عمر 40 سالگی امیدوار بود.
پی نوشت: من نظر شخصی خود را بیان کردم، دوستان اگر انتقادی دارند خوشحال می شوم بیان کنند.

 

با سپاس

پیوندهای مردمی - انجمن جوانان سپید پارس

گزارش: مهندس رحیمه همتی-سرپرست شاخه مهرورزان راغ (دفتر فارس)